Een zomer in de ouderenzorg

Ieder jaar is het weer een uitdaging: een zomerbaantje vinden. Gezien mijn leeftijd (24 jaar) ben ik een vrij dure vakantiekracht en dus ligt een zomerbaantje niet voor het oprapen. Maar gelukkig red ik mij ieder jaar. Dit jaar werkte ik in de ouderenzorg. Benieuwd hoe ik dit heb beleefd? Lees dan mee!

Aangezien mijn werk buiten de zomervakantie te weinig inkomen biedt om even een goede buffer op mijn spaarrekening te creëren, ging ik op zoek naar een zomerbaantje. Deze zoektocht begon in februari en eindigde met een zomerbaantje in de ouderenzorg. En ik kan je alvast verklappen: wat een dankbaar werk! Begin juli begon ik vol goede moed en toch een beetje zenuwachtig aan mijn eerste werkdag. Kan ik wel een oudere meneer of mevrouw helpen met de dagelijkse verzorging? Kan ik wel omgaan met ouderen die kampen met lichte dementie? Oh, yes, I can!

Sommige ouderen zitten absoluut niet te wachten op een vakantiekracht. Dat kan ik mij heel goed voorstellen. Ik weet namelijk niet of ik het prettig vind als er ineens nieuwe gezichten aan mijn bed staan en vrolijk ‘Goedemorgen!’ roepen. Dus ja, ik geef ze groot gelijk! En toch heb ik het idee dat ze ons als vakantiekrachten zijnde stiekem heus wel dankbaar zijn. Andere ouderen laten duidelijk merken dat ze jouw handelen dankbaar zijn. ‘Bedankt, meid’, ‘Fijn dat je mij helpt’ en ‘Hartelijk dank voor uw diensten’ zijn veelgehoorde uitspraken. Dan maakt mijn hart stiekem een sprongetje van geluk!

Het is natuurlijk niet zo dat ik alleen ‘goedemorgen’ zeg, help met de verzorging en er weer vandoor sprint. Tijdens de verzorging of tijdens andere rustige momenten worden er ook praatjes gemaakt met de ouderen. Je hoort dan natuurlijk ook bepaalde levensverhalen – welke ik hier uiteraard niet ga delen. En wat heb ik een respect voor deze mensen. De meesten hebben de oorlog meegemaakt. Hoe fascinerend ik de Tweede Wereldoorlog ook vind, hoe verdrietig ik kan worden van al het lief en leed dat deze mensen hebben moeten doorstaan. Ook andere levensverhalen zijn voorbij gekomen. Het ene verhaal is vrolijker dan de ander en het andere verhaal zit vol droevige gebeurtenissen.

En natuurlijk komen ook de standaard ochtendhumeuren om de hoek kijken. I don’t care. Dat mag! Stiekem vind ik het wel grappig dat ze gewoon lekker mopperen op de vroege ochtend. Kom ik ze een half uurtje later tegen in de hal, dan zijn ze het zonnetje in huis. Grappig hoe dat kan omslaan! Ook de (h)eerlijke opmerkingen van sommige bewoners blijven je bij. Zo sprak een bewoner mij aan op mijn forse kuiten: “Meid, wat heb je toch een dikke kuiten!” Helemaal uit het niets, haha. Tja, dat is voor mij geen onbekend terrein, die forse kuiten. Sorry, familiekwaaltje. En over familie gesproken! Iedere vakantiekracht heeft een naambordje met daarop naam en toenaam. Dat levert bij vele bewoners de standaard vraag op: “Ben jij familie van…?” Mijn oma verblijft in hetzelfde verzorgingshuis en dus kennen een aantal bewoners van mijn afdeling haar ook. Lekker roddelen over die kleindochter! 😉

En soms… Soms zijn ouderen net grote kinderen. (Net als vele andere volwassenen trouwens, haha). Hoe dan ook, ze proberen hun zin door te drijven en uiteraard ben ik de eerste paar werkdagen flink uitgetest. “Ik word hier nooit gedoucht.” Eerst schrok ik van deze opmerking. Dat zal toch niet? Nee, natuurlijk niet! Deze bewoner had gewoon zin om even lekker een extra keer gedoucht te worden. 😉

Helaas was vandaag mijn laatste werkdag bij dit zomerbaantje. Wat ga ik de bewoners én collega’s missen! Ik heb mijzelf de afgelopen weken vaker de vraag gesteld waarom ik dit zomerbaantje niet eerder had gevonden. in mijn omgeving kende ik meerdere mensen die dit zomerbaantje iedere zomer deden, maar ik dacht toentertijd dat het niets voor mij zou zijn. Wel dus! 🙂 Hopelijk word ik volgend jaar opnieuw aangenomen als vakantiekracht en kan ik opnieuw dankbare en grappige momenten op doen als de afgelopen zomer. Ook al hoop ik natuurlijk dat ik volgend jaar zomer een ‘grote mensenbaan’ heb!

Hebben jullie een zomerbaantje (gehad) met bijzondere en / of grappige herinneringen?

Let’s get social!
Bloglovin’InstagramPinterest

Advertenties

21 gedachtes over “Een zomer in de ouderenzorg

  1. Vlijtig Liesje zegt:

    Ik heb eens een zomer als postbode gewerkt in het buitengebied en reed toen 80 km per dag. Ik kon perfect langs brievenbussen parkeren zodat ik niet uit de auto hoefde : )

    Jouw baantje lijkt me heel mooi om te doen. Ik denk dat je veel kunt betekenen voor mensen.

    Like

  2. kim zegt:

    Ah wat een dankbaar baantje inderdaad! Fijn dat het zo goed is bevallen 🙂 De moeder van een vriendin werkt op kantoor bij Cordaan. Mijn vriendin is zo via haar moeder ook een keer vakantiekracht geworden. Ik vond het altijd zo leuk om die verhalen te horen. Hele lieve mensen en veel mopperkonten (wat ik ze niet kwalijk kan nemen)!

    Like

  3. Bente zegt:

    Fijn dat het zo goed is bevallen (en jammer dat het nu dus alweer voorbij is!). Ik heb eigenlijk nooit een zomerbaantje gehad. En nu heb ik een grote mensen baan dus werk ik het hele jaar door 😉

    Like

  4. Laura zegt:

    Ik deed zelf schoonmaak. Ik leerde er wel veel van, maar sommige ouderen zijn wel echt stom hoor. Aan de andere kant zijn er ook weer heel erg lieve mensen. Beetje dubbel vond ik het! Maar goed om te lezen dat het je zo goed bevalt.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s